Een dag uit het leven van een paravet bij een wildopvang

Als ik om 08:00 ’s ochtends de sleutel in het slot steek, weet ik nooit van te voren wat deze dag mij gaat brengen en dat is wat dit werk dan juist wel weer zo leuk maakt. Geen enkele dag is hetzelfde. Eén ding weet ik wel al zeker het moment dat ik de deur open, is dat alles wat binnen zit honger heeft en eten wil. NU!

Gelukkig ben ik niet de enige die de deur door stapt en heb ik een team van keigoede vrijwilligers achter mij aan. Door de onwijze drukte in de zomermaanden, zetten wij ’s avonds al het voer klaar wat enige tijd moet weken, zodat we ’s ochtends al die kleine hongerlappen direct al kunnen voeren. De voederouder weet waar hij/zij wezen moet en gaat dan ook met bakjes vol voer al op de herrie van de baby vogeltjes af.

Ondertussen start ik de laptop op, haal de telefoon van het antwoordapparaat en begin mijn rondje om alle dieren in de ogen te kijken en te zien hoe zij de nacht door gekomen zijn. Helaas zijn er ’s nachts een aantal komen te overlijden. Balen! Na binnen de hokjes langs gelopen te zijn, loop ik het egelhuis in wat toch altijd een beetje spannend is. Zitten ze allemaal nog in hun hokje of beginnen we de ochtend met een rondje verstoppertje? Egels zijn namelijk een kei in uitbreken, hoe goed wij de hokken ook barricaderen. De score van deze ochtend: 1 egel ontsnapt. Het lijkt wel een crime scene. Het hok is open gebroken, de deksel ligt op de grond en tijdens zijn weg naar buiten is het voerbakje per ongeluk mee gegaan. Nou ja, per ongeluk ? Je moet ten slotte wel wat te eten hebben als je op avontuur gaat. Het hok waar mijn oog op valt is die van Freddy Mercury en spontaan schiet het liedje “I want to break free” in mijn hoofd en zie ik mijzelf even een seconde dansend door de opvang heen gaan. Na een zoektocht vind ik Freddy in een zak met kranten terug waar hij na zijn nachtelijk avontuur, voldaan in slaap gevallen is.

Inmiddels is het half 9 en is de telefoon al 3 keer gegaan en komen twee dieren mijn kant op. Een dierenambulance die al vroeg op pad is en graag een zwaan wilt komen brengen en een mevrouw die een jong vogeltje onderweg naar haar werk gevonden heeft. Ik kijk in het rond en vraag mij af waar ik deze dieren moet gaan parkeren, want ruimtegebrek is een chronisch probleem, maar ik vind wel ergens een kooitje.

De taken worden onder het team verdeeld en iedereen is druk in de weer. Al die dieren willen hun ontbijt en vragen zich af waar de house keeping blijft. Iedereen weet gelukkig wat er gedaan moet worden en als een geoliede machine beginnen we met schoonmaken, verzorgen en voeren. Ondertussen vlieg ik heen en weer tussen de mensen aan de deur, de telefoon die met enige regelmaat rinkelt en de dieren die mijn aandacht nodig hebben. Sommige dieren kunnen het voer niet waarderen dat wij serveren of zijn nog te zwak om zelf te eten en hebben hier een handje bij nodig. De botulisme patiënten liggen op een rij te wachten om gesondeerd te worden, want het enige wat wij kunnen doen tegen deze nare aandoening is spoelen met een sonde. Andere krijgen hun benodigde medicatie en alle watervogels gaan in bad. Ineens hoor ik een kreet uit de vogelkamer komen van de voederouder dat er een kleintje het hazenpad gekozen heeft. Alsof er een noodknop ingedrukt wordt, slaan we alle deuren dicht en ga ik op zoek naar de kleine draak. Gelukkig had ik hem snel gevonden en zit hij mij vrolijk aan te kijken op de lamp aan het plafond. Ik kijk op de klok en realiseer mij dat het pas 10 uur is. Dit belooft wat voor de rest van de dag. Ik heb koffie nodig! Maar terwijl ik nog met mijn hoofd aan koffie denk, gaat de telefoon alweer over de volgende patiënten. De dierenambulance met de vraag of hij wat dieren mag brengen. Maar natuurlijk!

12:00. Nog steeds geen koffie op, maar ik zie mijn collega aan komen lopen. Daar komt versterking aan en weer overweeg ik een klein dansje te doen. Wij verdelen de taken. Beide hebben we nog een lijst aan taken af te werken en gaan we weer aan de slag. Zij houdt zich bezig met het uitzoeken welke dieren weer vrij mogen, zodat we weer een beetje plek krijgen en ik zorg voor de patiënten binnen. De vrijwilligers lossen elkaar af en de volgende mensen gaan weer met frisse moed verder waar hun voorgangers gebleven zijn. Ik bedank alle mensen die er deze ochtend weer stonden en vertel ze nogmaals hoe blij ik met ze ben en met het werk dat zij verzetten. Wat zouden we toch zonder al deze mensen met zulke grote dierenharten moeten.

14:30. Mijn dienst zit er op. Ik draag al ‘mijn ‘ patiënten aan mijn collega over en vertel haar wat ze weten moet. Het soort dier dat er zit is erg gevarieerd en de oorzaken waarom zij bij ons zitten zijn al net zo variërend. Van een meeuw die aangereden is door een bus, tot een vleermuisje die zijn kolonie kwijt is geraakt. We bespreken ze allemaal en voor sommige dieren stellen we een langer behandelplan op.

Het is erg fijn om in een team te werken waar je altijd op terug kan vallen en kennis kan delen. Inmiddels slaat de klok alweer over 3en. Ik pak mijn spullen, kijk nog eens naar het koffieapparaat en wens mijn collega’s een fijn weekend. Terwijl ik bij het hek sta, werp ik toch nog een blik over mijn schouder en krijg een glimlach op mijn gezicht. Moe, zere voeten en nog steeds geen koffie op, maar wat ik blij dat ik dit mijn werk mag noemen.

Samantha – werkzaam bij Wildopvang Delft sinds 1 januari 2021 als paraveterinair medewerker

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.